Als u een eis stelt, dan moet die ergens op berusten. Dat klinkt logisch, maar in de praktijk blijken er de nodige stekeltjes te zijn, die flink kunnen prikken.

We geven het volgende, eenvoudige, voorbeeld. Een product is geleverd, maar de klant betaalt niet. In de dagvaarding moeten tenminste twee aspecten worden genoemd (dat heet gesteld):

1. Product X is op datum Y geleverd (klant heeft getekend voor ontvangst).
2. De prijs was Z Euro (ik beschik over een getekende opdrachtbevestiging)

Dit zijn de feiten, waarop uw vordering is gebaseerd. Tussen haakjes staat het bewijs waarover u beschikt.

Als vervolgens de gedaagde (uw wanbetalende klant) ontkent dat er voor ontvangst is getekend, dan moet u het ontvangstbewijs tonen. Als de rechter dat bewijs accepteert, wordt het feit door de rechter vastgesteld. De levering staat dan niet meer ter discussie.

Beschikt u niet over bewijsstukken, dan wordt het veel lastiger. In dat geval moet u op zoek naar alternatieven. Misschien getuigen of iets anders waarmee u kunt aantonen dat de klant het geleverde product heeft ontvangen.

Voor wat de prijs betreft, geeft de wet wat steun, als u een gangbare prijs heeft berekend. U zult dan bijvoorbeeld aan de hand van vergelijkbare leveringen aan anderen moeten aantonen dat de prijs gebruikelijk is.

Het is steeds de rechter, die oordeelt over de geloofwaardigheid van het bewijs. Denk er niet te gemakkelijk over, want een kat in het nauw maakt rare sprongen. We hebben meegemaakt dat de weigerachtige "klant" beweerde dat stukken waren vervalst...

Bewijsaspecten zijn voor veel leken een valkuil, want vaak wordt geprobeerd om de bewijslast om te keren. Ook door het zaaien van twijfel wordt er aan menige stoelpoot gezaagd.